Christoph Bekkers, alumnus 2003 van het Departement Handelswetenschappen afstudeerrichting marketing, werkte al in Frankrijk, Nederland, België en Hongarije. Telkens in de staalsector.

Christoph Bekkers (30) denkt met veel voldoening terug aan zijn opleiding tot master in de Handelswetenschappen. 'Voor mij zijn de perfecte balans tussen theorie en praktijk, de beheersing van drie vreemde talen en de grote verscheidenheid aan beroepsmogelijkheden de grote pluspunten van de opleiding', kijkt Christoph Bekkers terug in de tijd. 'Als ondervoorzitter en organisator van de jobbeurs heb ik voor ABSOC ook met veel plezier hard gewerkt om heel wat activiteiten samen met een paar hele goede vrienden in goede banen te helpen leiden. Telkens als ik in het centrum van Antwerpen ben, loop ik even langs de houten poort in de Korte Nieuwstraat. Achter die poort zitten zovele mooie herinneringen verscholen. Ik heb aan mijn studietijd aan de Lessius Hogeschool ook vrienden voor het leven overgehouden.' Christoph Bekkers werkte na het behalen van zijn diploma in 2003 achtereenvolgens in Frankrijk, Nederland, België en Hongarije.

Was gaan werken in het buitenland een bewuste keuze?

'Niet echt. Na afstuderen koos ik eerst een plek waar ik graag zou willen wonen en waar ik in de omgeving een job kon vinden. Dat is uiteindelijk Parijs geworden en een job als marketing assistent bij Corus–Tata Steel. Na een paar maanden kreeg ik de kans om voor hetzelfde bedrijf in de staalfabriek van IJmuiden te gaan werken. Als account manager verkocht ik er rollen staal aan Volvo in Zweden. Er volgden nog andere klanten en ik reisde toen bijna fulltime Europa rond. Enkele jaren later ging ik in op het aanbod van het Japanse Sumitomo Corporation om in Brussel als product manager voor Aziatische grote krukassen en gietijzeren onderdelen voor wind- en scheepsmotoren te gaan werken. Ik ben in die periode ook enkele keren naar Zuid-Korea en Japan gereisd. Ik leerde toen ook mijn Belgische vriendin kennen. In 2009 belde mijn vroegere werkgever of ik voor hen in Hongarije wilde gaan werken en daar ben ik momenteel nog altijd aan de slag. Ik heb er absoluut geen spijt van dat tot op heden mijn woonplaatsen in functie van mijn werkplaatsen stonden. Ondertussen heb ik ook geleerd dat je in de internationale bedrijfswereld het vliegtuig neemt zoals iemand anders de bus. De wereld is wat dat betreft echt een dorp geworden.'

Wat houdt je huidige job precies in?

'Sinds juli 2009 werk ik als directeur van een verkoopkantoor van Corus-Tata Steel in het Hongaarse Györ. Met een kleine ploeg van zes mensen laten we grote stalen rollen tot kleinere rollen en platen knippen, waarna onze klanten er bijvoorbeeld auto-, koelkast- en elektronicaonderdelen uit kunnen drukken. Ons kantoor focust op de gehele Centraal- en Oost-Europese markt. Corus is de tweede grootste staalproducent in Europa en door de overname van het Indiase Tata Steel behoort de groep tot de top tien in de wereld. Wereldwijd werken er 80.000 mensen voor Corus-Tata Steel. Ik woon ook in Györ, een gezellig stadje in het noord-westen van Hongarije. Het ligt op de weg tussen Wenen en Boedapest.'

Je jobs situeren zich allemaal in de staalsector. Is dat toevallig?

'Staal is stoer. Het heeft me altijd gefascineerd hoe immens groot en indrukwekkend een staalfabriek is. Grondstoffen worden met reusachtige boten vanuit alle hoeken van de wereld aangeleverd. Daarna gaan ze in een hoogoven waarna het gloeiend ruwijzer met soms spectaculaire vuurspatten wordt afgetapt. Vervolgens blaast men er met een rietje in en wordt het staal. Als je bedenkt dat zo’n reusachtig productieproces aan de basis ligt van heel erg delicate onderdelen, zoals de rem van een kinderfiets of het portier van een wagen dat bij een ongeval de schok moet opvangen, dan zal iedereen begrijpen dat kwaliteit en finesse heel belangrijk zijn. Ik vind het ongelooflijk mooi om te zien hoe zo’n robuuste productie hand in hand gaat met een uiterst precieze afwerking.'

Wat is voor jou de grote meerwaarde van werken in het buitenland?

'Wonen en werken in het buitenland vraagt zeker opofferingen, maar je krijgt er ook veel persoonlijke voldoening voor in de plaats. Je verlegt je grenzen en je komt in contact met een verscheidenheid aan culturen. Het is bijzonder interessant om zien hoe mensen uit verschillende landen allemaal hetzelfde doen, maar dan allemaal op hun eigen verschillende manier. Ik zou de huidige laatstejaarsstudenten dan ook willen aanraden om een job in het buitenland zeker in overweging te nemen.'

Tekst: Jacky Stijven

Foto: Christoph Bekkers